Duurzaam inkopen voor events begint bij de locatiekeuze, niet bij de goodiebag

Waarom de volgorde van beslissingen er toe doet De meeste gesprekken over duurzame events eindigen bij de goodiebag. Biologisch katoenen tasje in plaats van plastic, een plantje in plaats van een pennenset, recycled papier voor de programmaboekjes. Dat zijn alle legitieme keuzes, maar ze hebben een gezamenlijk kenmerk: ze zijn klein. De CO2-impact van een goodiebag is in het meest gunstige geval een paar honderd gram per stuk. De CO2-impact van de keuze voor een locatie die alleen per auto te bereiken is ten opzichte van een locatie die op tien minuten lopen van het station ligt, is bij vijftig deelnemers al snel tien keer zo groot. Duurzaam inkopen voor events gaat over prioriteiten stellen op het moment dat de keuzes die er echt toe doen nog openstaan. Dat moment is vroeg in het proces, bij de locatieselectie en bij de keuze voor de cateraar. Daarna worden de marges kleiner en worden de besluiten die overblijven steeds meer symbolisch, hoe goedbedoeld ook. De locatie als meest bepalende inkoopkeuze De locatiekeuze bepaalt drie dingen tegelijk: de reisbewegingen van alle deelnemers, de energiebron van de ruimte en de cateringopties die beschikbaar zijn. Wie een locatie kiest die goed bereikbaar is per trein vanuit de herkomstlocaties van de deelnemers, die op groene stroom draait en die werkt met een cateraar die seizoensgebonden en lokaal inkoopt, heeft met één beslissing de grootste duurzaamheidswinst geboekt die er te boeken valt. Een vuistregel voor de locatieselectie: kijk eerst naar OV-reistijd vanuit de vijf meest voorkomende herkomstplaatsen van je deelnemers, daarna naar certificering of aantoonbare duurzaamheidsprestaties, en daarna pas naar prijs en capaciteit. Locaties die op alle drie goed scoren zijn er, en ze zijn niet automatisch duurder. Ze vragen alleen om een iets andere zoekstrategie. Leveranciers als tweede laag Na de locatie volgen de leveranciers. Een AV-bedrijf dat zijn apparatuur in een dieselbus van het noorden van het land naar Den Haag rijdt voor een event van vier uur, voegt een transportpost toe die je niet terugziet in de locatiedata maar wel in de totale footprint van het event. Een cateraar die zijn grondstoffen inkoopt bij groothandels die importeren uit niet-Europese landen, presteert anders dan een cateraar die werkt met regionale producenten en zijn menu aanpast op wat er in het seizoen beschikbaar is. Vragen die bij leveranciersselectie helpen: heeft deze partij een duurzaamheidsbeleid dat verder gaat dan een intentieverklaring? Kan hij iets zeggen over de herkomst van zijn producten of materialen? Hoe wordt transport georganiseerd? Die vragen zijn niet altijd makkelijk te stellen en niet altijd makkelijk te beantwoorden, maar ze sturen het gesprek de goede kant op, en leveranciers die er goed op antwoorden zijn de moeite waard om te onthouden voor een volgende keer. De goodiebag als sluitpost En dan is er nog de goodiebag. Als alle grote beslissingen zijn genomen op basis van de criteria hierboven, is er ruimte om ook de kleine dingen goed te doen. Niet als compensatie voor slechte grote keuzes, maar als logisch sluitstuk van een inkoopproces dat consistent is van begin tot eind. De vraag die dan eigenlijk gesteld moet worden is niet welk materiaal de goodiebag is gemaakt, maar of er uberhaupt een goodiebag nodig is, en of de inhoud de deelnemer iets geeft wat hij ook echt gebruikt.

Duurzaam inkopen voor events begint bij de locatiekeuze, niet bij de goodiebag

Lees verder in de community