Hoe de Europese CSRD-richtlijn de Nederlandse evenementenbranche raakt

Een richtlijn die van boven naar beneden werkt De Corporate Sustainability Reporting Directive trad in 2024 in werking voor de eerste en grootste groep rapportageplichtige organisaties: beursgenoteerde ondernemingen met meer dan vijfhonderd medewerkers. In 2025 volgde de tweede groep, grote niet-beursgenoteerde bedrijven met meer dan tweehonderdvijftig medewerkers of een jaaromzet boven de veertig miljoen euro. De jaren daarna worden steeds meer bedrijven aan de verplichting onderworpen, totdat uiteindelijk ook een substantieel deel van het mkb verplicht moet rapporteren, zij het via een vereenvoudigd kader. Dat klinkt als een wetgevingstraject dat ver van de dagelijkse praktijk van een eventmanager of locatiemanager staat. Maar het werkt van boven naar beneden door de keten. Als een beursgenoteerde onderneming haar Scope 3-emissies moet rapporteren en events daarin vallen, heeft ze die data nodig van de locaties en leveranciers die ze inhuurt. Ze vraagt ernaar bij haar eventmanager. Die vraagt ernaar bij de locatie. En de locatie die het antwoord niet kan geven, heeft een probleem dat niet meer vanzelf overgaat. Wat Scope 3 precies inhoudt voor events De Greenhouse Gas Protocol-indeling onderscheidt drie categorieen uitstoot. Scope 1 is directe uitstoot uit eigen bronnen, zoals een gasketel of een bedrijfsauto. Scope 2 is indirecte uitstoot via ingekochte energie, zoals de elektriciteit voor kantoor. Scope 3 is alle overige indirecte uitstoot in de keten, en dit is veruit de grootste categorie voor de meeste bedrijven. Zakenreizen vallen eronder, maar ook events die het bedrijf organiseert voor medewerkers, klanten of relaties. Een bedrijf dat tien keer per jaar een event organiseert met gemiddeld honderd deelnemers die elk veertig kilometer reizen, heeft een reisbijdrage van ruwweg 4.000 kilogram CO2 per event, ofwel 40.000 kilogram per jaar, uitsluitend op basis van de reisbewegingen. Dat is een post die in de Scope 3-rapportage thuishoort en die niet kan worden gemeld zonder data van de locaties waar die events plaatsvinden. Wat dit concreet betekent voor locaties Locaties die in 2025 nog geen systematische data bijhouden over energieverbruik per event, afvalhoeveelheden en compensatiebijdragen, lopen het risico van de shortlist te verdwijnen bij opdrachtgevers die aan CSRD-rapportage zijn onderworpen. Niet omdat die opdrachtgevers ideologisch zijn gedreven, maar omdat ze de data nodig hebben en niet de energie willen steken in het handmatig berekenen van wat een locatie niet voor hen kan aanleveren. Een locatie die dit begrijpt en investeert in het bijhouden van de relevante data, meting van energieverbruik per ruimte, registratie van afvalstromen per event, en aansluiting bij een compensatieprogramma zoals Greenbookings, positioneert zichzelf als een partner die opdrachtgevers helpt bij hun rapportageplicht in plaats van een leverancier die hen daar extra werk mee bezorgt. Dat is een verschil dat in de komende jaren steeds meer bepalend wordt voor welke locaties worden gekozen.

Hoe de Europese CSRD-richtlijn de Nederlandse evenementenbranche raakt

Lees verder in de community