Hoe je als organisator de CO2-voetafdruk van een event berekent voor je duurzaamheidsrapportage

Waarom de berekening er nu meer toe doet dan vroeger Een paar jaar geleden was het berekenen van de CO2-voetafdruk van een event iets wat grote multinationals deden voor hun jaarverslag, en wat de rest van de markt met een zekere bewondering van een afstand bekeek. Dat is voorbij. Door de uitrol van de Corporate Sustainability Reporting Directive zijn steeds meer bedrijven verplicht om hun indirecte emissies te rapporteren, en events en vergaderingen vallen daar gewoon onder. Een organisator die zijn opdrachtgever wil helpen aan bruikbare data voor de Scope 3-rapportage, moet weten hoe een CO2-berekening werkt. Dat is geen optie meer. De berekening is minder ingewikkeld dan ze eruitziet. Ze bestaat uit een handvol posten die elk hun eigen emissiefactor hebben, en die je bij elkaar optelt om tot een totaal te komen per event of per deelnemer. Wat dan wel enige gewenning vraagt is de omvang van de getallen: de reisbewegingen wegen zo zwaar dat de rest van de berekening er bijna bij verbleekt. De vijf posten van een eventberekening Elke CO2-berekening voor een event kent dezelfde structuur. De eerste en verreweg grootste post zijn de reisbewegingen van de deelnemers: hoe ver hebben ze gereisd, per welk vervoermiddel, en met hoeveel zijn ze. De tweede post is het energieverbruik van de locatie tijdens het event, uitgedrukt in kWh en vermenigvuldigd met de emissiefactor van de gebruikte energiebron. De derde post is de catering: lokaal geproduceerd voedsel heeft een fundamenteel andere footprint dan geimporteerde producten, en vlees weegt zwaarder dan plantaardige alternatieven. De vierde post is materiaalgebruik: promotiemateriaal, decoratie, bedrukte programmaboekjes. De vijfde post, alleen bij meerdaagse events, zijn de overnachtingen. In de praktijk gaat het bij een dagvergadering voor vijftig mensen als volgt: de deelnemers reizen gemiddeld veertig kilometer enkele reis, de helft per auto en de helft per trein. Dat levert voor de autorijders een uitstoot op van ruwweg 135 gram CO2 per kilometer per persoon, wat voor vijfentwintig mensen over tachtig kilometer uitkomt op ongeveer 270 kilogram. De treinreizigers produceren per persoon zo'n 6 gram per kilometer, voor vijfentwintig mensen over dezelfde afstand nog geen 12 kilogram. Het energieverbruik van een zaal met energielabel B voor een dagdeel voegt nog eens 15 tot 25 kilogram toe. Een standaard cateringpakket voor vijftig personen, met koffie, lunch en een borrel, zit afhankelijk van de keuzes tussen 30 en 80 kilogram. Het totaal van dit voorbeeld ligt ergens tussen de 330 en 380 kilogram CO2, bij een tamelijk gunstige modaliteitsverdeling. Wat je met die uitkomst doet Een uitkomst van 370 kilogram CO2 voor een event van vijftig mensen klinkt abstract totdat je weet wat je ermee kunt doen. Compensatie via boomplanting, zoals het mechanisme dat Greenbookings hanteert, vertaalt die uitstoot in een concreet aantal bomen dat nodig is om die hoeveelheid CO2 over de levensduur van die bomen te binden. Dat is geen nulsom en geen garantie, maar het is een meetbare en navolgbare manier om de uitstoot te adresseren en te rapporteren. Voor de rapportage aan de opdrachtgever is het belangrijkste dat de methode consistent is. Het maakt niet zoveel uit of je de emissiefactor voor energie haalt uit de CO2-lijst van de Milieu Centraal of uit een Europese standaard, zolang je hetzelfde doet voor elk event en het verschil in de tijd kunt bijhouden. Verbetering is alleen zichtbaar als je met dezelfde lat blijft meten.

Hoe je als organisator de CO2-voetafdruk van een event berekent voor je duurzaamheidsrapportage

Lees verder in de community