Waarom resteten bij events een groter probleem is dan verpakkingen

De stille verspilling die vrijwel iedereen accepteert Er is een gewoonte bij events die zo ingeburgerd is dat ze nauwelijks opvalt: de cateraar maakt meer dan er opgegeten wordt. Altijd. Standaard wordt er tien tot vijftien procent extra geproduceerd boven het verwachte aantal porties, soms meer, omdat onderschatten zichtbaar is en gênant en overschatten onzichtbaar is en professioneel oogt. Het resultaat is dat er aan het eind van elke lunch een onaangeroerd plateau sandwiches staat, een halve taart die niemand meer wil en een schaal salades die is omgedroogd in de warmte van de zaal. Dat is niet de schuld van de cateraar en ook niet van de organisator in de zin dat een van hen slechte bedoelingen heeft. Het is een structureel resultaat van hoe de incentives liggen: het is erger om te weinig te hebben dan te veel, en niemand betaalt een boete voor wat er in de container eindigt. Maar als je de footprint van de catering bij een event berekent, is het weggegooid eten een post die bijna even groot is als de uitstoot van de ingrediënten die daadwerkelijk zijn geconsumeerd. Het bijschikmodel als alternatief Een aanpak die werkt bij locaties en cateraars die dit serieus nemen is het bijschikmodel: in plaats van alles in een keer op tafel te zetten, wordt er in fasen geserveerd. De eerste ronde dekt zeventig procent van het verwachte verbruik. Als dat op is, volgt er bijgeschikt. Als de tweede ronde nauwelijks wordt aangesproken, staat er ook geen derde klaar. Dit vraagt iets meer van het servicepersoneel, maar het levert in de praktijk een reductie van twintig tot veertig procent van het voedselverlies op, zonder dat deelnemers honger hebben of het gevoel hebben dat er onvoldoende is. Voorwaarde is dat de organisator en de cateraar dit vooraf bespreken en dat de cateraar weet dat dit de werkwijze is voor dit event. Het is geen ongebruikelijk verzoek en de meeste cateraars zijn bereid om het te proberen, zeker als de organisator er niet alleen om vraagt maar ook aangeeft wat het doel is. Wat je doet met wat er toch overblijft Zelfs met een bijschikmodel blijft er na een event eten over, en de vraag is wat daarmee gebeurt. De meest concrete opties: samenwerking met een voedselbankpartner die bij grote overschotten kan worden gebeld voor ophalen, een 'meeneem-beleid' waarbij deelnemers aan het eind van de dag een doosje mogen meenemen, of een flexibel cateringcontract waarbij de eindafrekening gebaseerd is op werkelijk geconsumeerde porties in plaats van op de bestelling vooraf. Die laatste optie vraagt iets van de contractrelatie met de cateraar maar is in toenemende mate bespreekbaar naarmate de sector volwassener wordt in zijn aanpak van voedselverspilling.

Waarom resteten bij events een groter probleem is dan verpakkingen

Lees verder in de community