Wat een landgoed duurzamer maakt dan een stadshotel, en wanneer dat andersom is

De paradox van de groene locatie Een landgoed roept een bepaald beeld op: bossen, weilanden, rust, misschien een moestuin waar de cateraar zijn ingredienten vandaan haalt. Het is het archetype van de duurzame locatie, en dat beeld klopt op sommige vlakken. Op andere vlakken klopt het helemaal niet. De vraag die te weinig wordt gesteld bij de keuze voor een landgoed is simpel: hoe komen de deelnemers er eigenlijk naartoe? Het antwoord is in verreweg de meeste gevallen: met de auto, want het dichtstbijzijnde treinstation is zeven kilometer verder en er rijdt een bus die twee keer per uur komt. Als vijftig mensen elk gemiddeld zestig kilometer rijden om een landgoed te bereiken, is de CO2-som van die reisbewegingen zo groot dat geen enkel energiebesparend kenmerk van het gebouw zelf dat goed kan maken. Zonnepanelen op de schuur, een warmtepomp in het koetshuis, biologische catering uit eigen tuin: het zijn echte verdiensten, maar ze wegen niet op tegen de uitstoot van vijftig automotoren die samen vijfenzeventig keer over de A28 zijn gereden. Wanneer het stadshotel de betere keuze is Een stadshotel heeft een reputatie die haaks staat op die van het landgoed: beton, geen natuur, een zaal die eruitziet als elke andere zaal. Wat het wel heeft is een treinstation op loopafstand, en dat is het argument dat bij een dagvergadering van veertig mensen het zwaarste weegt in de CO2-berekening. Als de helft van de deelnemers vanuit een andere stad komt en de trein kan nemen, scheelt dat meteen een substantieel deel van de uitstoot die bij het landgoed onvermijdbaar was. Daarmee is het stadshotel niet automatisch duurzamer dan het landgoed. Het gaat om de specifieke situatie: wie zijn de deelnemers, waar komen ze vandaan, hoe lang duurt het event, en is er een overnachting bij? Die laatste vraag is precies de variabele die het landgoed soms toch wint. Wanneer het landgoed het wint Als er overnacht wordt, verandert de rekening. Deelnemers die op het landgoed slapen, hoeven de volgende ochtend niet opnieuw te rijden. Bij een tweedaagse sessie met overnachting zijn er in totaal twee reisbewegingen per persoon in plaats van vier, wat het totaal aan reiskilometers halveert ten opzichte van twee losse dagvergaderingen op de dichtstbijgelegen locatie. Daarvoor heeft het landgoed ook de betere omstandigheden: het is precies het type setting waar een dagvullend programma gevolgd door een gezamenlijk diner en een ochtend zonder agenda het beste werkt. Een tweede situatie waarbij het landgoed wint is wanneer de groep gezamenlijk reist per bus of georganiseerde taxi. Als alle deelnemers op een centraal punt worden opgehaald en samen naar de locatie worden gebracht, dalen de reisemissies drastisch en vervalt het voornaamste bezwaar tegen de autobereikbaarheid. De organisatie vraagt wat meer aandacht, maar het resultaat is zowel duurzamer als socialer, omdat de reis zelf onderdeel wordt van het programma.

Wat een landgoed duurzamer maakt dan een stadshotel, en wanneer dat andersom is

Lees verder in de community